شب یلدا مبارک

«شب یلدا» یا «شب چله» به عنوان یکی از شب‌های مقدس در بین ایرانیان، از دوران کهن تا به امروز مطرح بوده است. از سال ۵۰۲ قبل از میلاد و در زمان داریوش یکم، شب یلدا در تقویم رسمی ایران باستان ثبت شد. مردم روزگاران دور که کشاورزی پیشه اصلی آن ها را تشکیل می‌داد و حیات و معیشت آن‌ها به گردش خورشید و گذر فصل ها و کوتاهی و بلندی شب و روز وابستگی داشت، همواره رویدادهای بزرگ مثل یلدا، طولانی ترین شب سال را گرامی می‌داشتند و آیین و جشن‌های مخصوصی برای گذراندن این شب داشتند.

 

ایرانیان باستان دریافتند که شب سی ام آذرماه، آخرین شب پاییز و اولین روز زمستان، طولانی ترین شب سال است و از پس آن روزها رو به طولانی‌تر شدن می‌روند. از این رو چنین شبی را شب زایش خورشید (مهر) نامیدند و روز فردای آن را جشن سال نو می‌گرفتند. کریسمس مسیحیان نیز ریشه در همین سنت ایرانیان دارد.

ایرانیان باستان شب یلدا را شوم و تاریکی را نماینده اهریمن می‌دانستند. برای همین آتش که نماد نور و روشنایی بود می‌افروختند و سرمای این شب طولانی را به گرمی بدل می‌کردند. دور آتش جمع می شدند و شب را با خوردن و نوشیدن و پایکوبی به صبح می‌رساندند.

این رسم به آیین مهرپرستی یا میتراییسم برمی‌گردد که پیش از آیین زرتشت در ایران رواج داشت و مسیحیت تاثیر بسیاری از آن گرفته است.

در بین نیاکان ما رنگ قرمز نماد نور و گرمای خورشید بود و از اهمیت بالایی برخوردار بود. برای همین است که هنوز میوه های انار و هندوانه را سر سفره شب یلدا می‌بینیم.

تفال به دیوان حافظ از دیگر رسومی است که بعدها به واسطه ذوق و ادب ایرانیان به آیین شب یلدا افزوده شد.

 

شب یلدا مبارک

 

ویرا تجارت ارغوان